W środowy poranek Głuchów stał się miejscem szczególnej refleksji i zadumy. Mieszkańcy, przedstawiciele lokalnej społeczności oraz młodzież spotkali się, aby uczcić 87. rocznicę tragicznych wydarzeń z 9 września 1939 roku, kiedy to w Głuchowie i Wilczkowie żołnierze 221. Dywizji Piechoty Wehrmachtu dokonali zbrodni na mieszkańcach tych miejscowości. W wyniku tamtych tragicznych wydarzeń życie stracili: Józef Boryś, Józef Gidelski, Józef Chojnacki, Antoni Chudzik, Ksawery Mariański, Adam Przybylak oraz Franciszek Dębiński. Ich nazwiska, zapisane na kartach lokalnej historii, przypominają o losie ludzi, których życie zostało brutalnie przerwane u progu wojennej tragedii. Ważnym elementem obchodów była Msza Święta koncelebrowana w intencji ofiar, odprawiona przez ks. Macieja Burszewskiego – proboszcza parafii pw. Św. Macieja Apostoła w Głuchowie oraz ks. Piotra Bamberskiego – proboszcza parafii pw. Św. Katarzyny Aleksandryjskiej i Matki Bożej Pocieszenia w Przespolewie. Po zakończeniu nabożeństwa uczestnicy udali się na miejscowy cmentarz. W ciszy i skupieniu złożono wiązankę kwiatów pod tablicą pamiątkową oraz zapalono znicze na grobach ofiar. Symboliczny znicz zapłonął również pod tablicą informacyjną znajdującą się w pobliżu miejsca egzekucji – tam, gdzie historia przemawia szczególnie mocno i przypomina o dramatycznych wydarzeniach sprzed 87 lat. Szczególnie wymownym elementem tegorocznych obchodów była obecność młodzieży. Jej udział nadał uroczystości wyjątkowego znaczenia. Młode pokolenie, poznając historię swojej najbliższej okolicy, nie tylko oddaje hołd ofiarom, ale także przejmuje odpowiedzialność za zachowanie pamięci o wydarzeniach, które na zawsze wpisały się w dzieje Głuchowa i Wilczkowa. Bo pamięć o przeszłości to nie tylko daty i nazwiska zapisane w dokumentach. To także miejsca, mogiły, pamiątkowe tablice i zapalone znicze. To opowieść przekazywana z pokolenia na pokolenie, dzięki której tragiczne losy mieszkańców nie pozostają jedynie odległym wydarzeniem historycznym. Spotkanie to było więc nie tylko wspomnieniem ofiar, ale również ważną lekcją historii i odpowiedzialności. Dopóki pamiętamy – ich imiona i ich los pozostają żywe.
Małgorzata Krawczyk
